Ik had zoveel schrik om dit boek te lezen: ik heb op twee maanden tijd twee lieve mensen uit mijn omgeving moeten afgeven, allebei via euthanasie omwille van lijden. Ik dacht: dit kan ik niet. Toch ben ik op avond begonnen met lezen en ik was zo opgelucht dat ik gestart was, want dit voelde helemaal niet aan zoals ik vreesde. Het bijzondere project van Lissa maakt het boek zo draaglijk en licht, maar tegelijk raakt het je keihard. Je gaat intens houden van de verschillende hoofdfiguren. Het laatste deel van het boek las ik op de dag na de uitvaart van één van die lieve mensen … uiteraard met tranen die bolden, maar dat geeft niet. ‘Het is niet goed, maar het is goed.’
Geniet van dit prachtige boek en laat je zeker niet afschrikken, dat is nergens voor nodig. 

Het is zo'n mooi boek, triestig maar ook tegelijk vrolijk.

saai